Dziecko rozpieszczone
W ciągu pierwszego roku życia rodzice starają się zaspokajać wszystkie potrzeby dziecka i nie ma to nic wspólnego z rozpieszczaniem. Jednak kiedy dziecko staje się starsze, powinno stopniowo uczyć się współżycia według pewnych obowiązujących zasad. Najlepszymi nauczycielami są rodzice. Należałoby wy-tyczyć dziecku wyraźne, niezbyt ciasne granice, które w miarę usamodzielniania będą się rozszerzać aż do momentu, kiedy zacznie ono żyć na własny rachunek, w pełni odpowiedzialne za to co robi i jak postępuje. Rodzice chcieliby wychować dziecko na porządnego człowieka, który da sobie radę w przyszłym życiu. Dlatego tak często stawiają sobie pytanie: Czy obrana przez nich metoda wychowawcza jest właściwa? Zastanówmy się, gdzie leży granica między wychowaniem swobodnym a rozpieszczaniem. Jeżeli dajemy dziecku dużo ciepła i zapewniamy poczucie bezpieczeństwa, jeżeli w sposób wystarczający zaspokajamy jego potrzeby fizyczne, potrafimy za-akceptować jego inność, umożliwiamy rozwój zdolności i zainteresowań, i motywujemy odpowiednio wcześnie do samodzielnego myślenia oraz działania, nie ma to nic wspólnego z rozpieszczaniem.O dziecku rozpieszczonym możemy mówić wtedy, gdy wykorzystuje ono bez skrupułów naszą uległość, a my staramy się usuwać z jego drogi wszystkie przeszkody. Kiedy nasze interesy zawsze ustępują interesom dziecka lub wówczas, gdy chęć posiadania jest u dziecka silniejsza ponad wszystko, kiedy nie uznaje ono żadnych granic, nie wy-chowamy dziecka na człowieka szczęśliwego i zadowolonego z siebie. W przyszłości będzie ono niepewne i niesamodzielne. Dziecko, które przyzwyczajone jest, że dostaje wszystko bez uczynienia najmniejszego nawet wysiłku, które nie nauczyło się ograniczać potrzeb lub rezygnować z własnych pragnień i brać pod uwagę interesów otoczenia, nie będzie potrafiło sprostać postawionym przed nim zadaniom, a każdą porażkę potraktuje jako największą życiową tragedię.